بيماري نيوکاسل
بيماري نيوکاسل يکي از بيماري هاي شناخته شده ماکيان است که توسط ويروس بيماري زاي سروتيپ 1 پاراميکوويروس ها (pmv 1) ايجاد مي شود. هم اکنون پاراميکوويروس ها به 9 سروتيپ مجزا دسته بندي شده اند که به خاطر اهميت صنعت طيور،بيشترين مطالعه بر روي pmv 1 انجام شده است.
بيماري نيوکاسل در شترمرغ ها توسط همان ويروس ايجاد کننده بيماري در ساير گونه هاي پرندگان ايجاد مي شود. اين بيماري در شترمرغها بعد از عفونتهاي طبيعي و تجربي گزارش شده است.
بيماري نيوکاسل ممکن است که در پرندگان جوان يک بيماري ويران کننده نباشد اما تاثير مهمي در روي تجارت و اقتصاد صنعت شترمرغ خواهد داشت. به طور کلي شترمرغ ها نسبت به mpv به طور متوسطي حساس هستند. انتقال اين بيماري اغلب با قرار گرفتن شترمرغ هاي حساس در معرض ويروس مولد ناشي از پرنده هاي آلوده صورت مي گيرد. Pmv مي تواند از تمام ترشحات پرنده آلوده (اساسا تنفسي) و مواد دفعي (اساسا مدفوع) منتشر شوند. خوردن مواد آلوده يا استنشاق ذرات آلوده، مهم ترين روشي است که پرنده را به ويروس آلوده مي سازد. ذرات مدفوع معلق در هوا و بستر آلوده منابع بالقوه تماس مستقيم با پاراميکو ويروس ها محسوب مي شوند. از آنجا که ويروس بيماري نيوکاسل در خارج از بدن مقاوم است، لذا حشرات، جوندگان و انسان را بايد بعنوان ناقلين بالقوه در انتشار pmv بين گله هاي حساس محسوب نمود.
همچنين پرندگان مهاجر، بويژه پرندگان آبزي و گنجشک سانان، ناقل بالقوه pmv هستند که مي توانند ويروس را به گله ها منتقل کنند. تخم مرغ هائي که با مدفوع آلوده به ويروس پوشيده شده اند مي توانند دستگاه جوجه کشي را آلوده نموده و مخزن ويروس براي جوجه هاي تازه از تخم مرغ بيرون آمده باشند.
دوره نهفتگي مي تواند از 3 تا 28 روز و بر اساس مقدار ويروسي که پرنده با آن مواجه مي شود، متغير باشد.
..................
علائم باليني و آسيب شناسي
نشانه هاي کلينيکي شامل علائم عصبي و افزايش نرخ مرگ و مير است. علائم عصبي مي تواند شامل عدم تعادل، پيچش گردن، فلج گردن همراه با تورم سر ناشي از ادم در زير پوست باشد.
در شترمرغ هاي مبتلا التهاب روده نيز ظاهر گرديده و متعاقب آن پرندگان مبتلا به طور ناگهاني دچار بي قراري مي شوند. همچنين در مواردي ممکن است شترمرغ هاي مبتلا، بيماري تنفسي و اسهال آبکي نيز نشان دهند. جراحات خونريزي دهنده روده و دستگاه تنفس نيز جز موارد دال بر وجود بيماري است. سويه هاي با حدت زياد از راه اتصال به گلبول قرمز به سرعت در تمام بدن پخش مي شوند. اين ويروس به سلولهاي ديواره رگ ها آسيب مي زند که نتيجه آن خونريزي است.
.............
تشخيص
تشخيص عفونت هاي PMV 1 مي تواند از راه هاي زير انجام گيرد:
1- با استفاده از دو نمونه سرمي، تا افزايش تيتر سرمي را هم نشان دهد.
2- تشخيص ذرات ويروس پاراميکو ويروس در مدفوع به وسيله ميروسکوپ الکتروني.
3- با کشت ويروس از بافت هاي آلوده ناي يا مدفوع. 

 
     
  
آسپرژیلوس در شتر مرغ      
 

آسپرژیلوس، شایع ترین بیماری قارچی در گونه های مختلف پرندگان می باشد. این بیماری ، از نظراقتصادی، مهم ترین بیماری قارچی مشاهده شده در شتر مرغها می باشد.

آسپرژیلوس فومیگاتوس (A.fumigatus) و آسپرژیلوس فلاووس (A.flavous) به همراه آسپرژیلوس نیجر (A.niger) به عنوان عامل این بیماری از شتر مرغهای مبتلا جدا شده است.

همچنین این عوامل از جوجه هایی که به طورمصنوعی به دنیا آمده اند، جدا سازی شده و خسارات سنگینی را به بار آورده اند

دستگاه های هچری آلوده ، منبع اصلی آسپرژیلوس در جوجه های تازه تولد یافته می باشند. دما و رطوبت همراه با مواد آلی موجود در تخم های هچ شده ، شرایط مطلوبی را برای تولید مثل سریع قارچها و تولید مقادیر زیاد هاگ فراهم می کند.
دستگاه های ستروهچر باید به طور کامل توسط مواد ضد قارچ مؤثر، تمیز و ضد عفونی گردد؛ بدین منظور می توان از فرمالین و یا محلول 1% کلینا فارم پس از هر هچ و قبل از جایگزینی تخم ها در دستگاه جوجه کشی استفاده کرد. کاه یا علوفه خشک آغشته به قارچ که به عنوان بستر استفاده می شود و یا یونجه های خشک شده حاوی قارچ که شتر مرغ از آن تغذیه می کند، منشاء مهم آسپرژیلوس درجوجه های تازه تولد یافته و درشتر مرغهای در حال رشد می باشد. همچنین رطوبت بالا و تهویه ضعیف به علت افزایش میزان آمونیاک به بروز آسپرژیلوس کمک می کند. جوجه های جوانی که فرصت کافی جهت کسب ایمنی طبیعی علیه قارچهای ساپروفیت را پیدا نکرده اند بیشترین درگیری را دارند که در این زمینه عمده خسارات مربوط به جوجه های زیر یک ماه می باشد. پرندگان بزرگ تا حدودی قادر به تحمل عامل بیماریزای موجود در مواد غذایی انبارشده هستند.

 
   

آسپرژیلوس ( A.spp ) در جوجه ها :

اتیلوژی :

آسپرژیلوس  فومیگاتوس و سایر گونه های آسپرژیلوس

انتقال :

در معرض قرار گرفتن جنین در حال رشد در برابر هاگهای آسپرژیلوس ، بخصوص در دوره Internal piping  در طی 48 ساعت پس از هچ ( در آمدن جوجه از تخم ). 

اپیدمیولوژی :

 آلودگی محل نگهداری شتر مرغها به خصوص بسترشان وحمل غیر اصولی و غیر بهداشتی تخم ها می تواند سبب نفوذ هاگهای آسپرژیلوس از پوسته تخم گردد. خنک شدن محتویات تخم پس از تخم گذاری پرنده ماده یک فشار منفی جزیی را بوجود می آورد که باعث نفوذ راحت تر هاگها از طریق منافذ لایه خارجی پوسته تخم می گردد.

معمولا" هاگها به صورت نهفته در کیسه هوایی تخم باقی می مانند و جوجه ها را در زمان internal piping مورد تهاجم قرار می دهند. زمانی که در مرحله هچ شدن ، پوسته تخم شکسته می شود هاگها در انکوباتور و تجهیزات هچری پخش می گردند که این عمل جوجه هایی را که از تخم های سالم بیرون آمده اند را هم آلوده می کند.کمبود جریان هوا و پایین بودن بهداشت و نگهداری جوجه ها در دستگاه هچر بیش از 24 ساعت سبب افزایش آلودگی جانبی و انتقال افقی می گردد.

علائم بالینی :

جوجه های مبتلا معمولا" به بی اشتهایی ، عدم رشد و ننگی نفس ( که با دهنک زدن جوجه ها در طی 2 روز بعد از هچ شدن نمایان می شود) دچار می شوند. معمولا" مرگ در طی 2 هفته اول رخ می دهد. در موارد شدید که باعث آلودگی وسیع انکوباتورها می گردد، تقریبا" تمامی جوجه های آن دوره آلوده می شوند که ممکن است به مرگشان در اثر آسپرژیلوس منتهی شود.

ضایعات کالبد گشایی:

ضایعات گرانولوماتی زرد رنگ تا سبز در حدود 1 تا 2 میلی متر در کیسه های هوایی و ریه ها.
درمان :

در این موارد به علت گستردگی و هزینه بالا و پاسخ ضعیف ، درمان توصیه نمی گردد. البته در موارد تک گیرو ابتدای بیماری ، می توان به شیوه مذکور درمان کرد.

پیشگیری :

بهداشت در زنجیره جمع آوری تخم و انکوباسیون بایستی مرتبا" مورد ارزیابی قرار گیرد و سعی در بهبود و افزایش بهداشت این چرخه گردد . استعمال مواد ضد عفونی کننده که دارای عملکرد قارچ کشی نیز باشند در دستگاههای انکوباتور و هچری و همچنین تمیز کردن مادرهای مصنوعی و محوطه آنها با این مواد باعث جلوگیری و توقیف آلودگی می گردد. دستگاههای سترو هچر را با قرار دادن ظروف پتری که شامل سابورا دکستروز باشد را به مدت 15 دقیقه می توان کنترل کرد.